29 juni – Vlucht Amsterdam-Chicago-Seattle   (52 km)

We hebben geboekt bij US Airways maar vliegen op de heenreis met United Airlines. Om 11.00 vertrekken we en volgens planning zullen we om 17.00 in Seattle landen.Dan naar Hertz om de auto op te halen. We hebben een SUV gehuurd, het zal waarschijnlijk wel een Ford Explorer zijn. We willen nog ter plekke een Neverlost systeem zien te regelen.Zo rond een uur of half zeven hopen we te vertrekken naar onze eerste overnachting in Poulsbo. (1.30 uur inclusief veerboot Bainbridge Island)

———————————————————————————————————————————————

Wat er werkelijk gebeurde:Voor het eerst hebben we een overnachting gereserveerd in het v/d Valk motel Schiphol. Voordeel is dat je daar de auto gratis kan parkeren voor de duur van de vakantie en bovendien een relaxt begin van de vakantie. Kwart over zes opstaan, een heerlijk ontbijt. Nog even naar de kamer om de koffers op te halen. Plotseling is het al 10 voor 8 en om 8 uur rijdt de shuttlebus. Dus zo snel mogelijk met alle bagage door de enorm lange gangen zeulen. Toch weer in de stress. Ik moet ook nog uitchecken. Gelukkig is er niemand voor mij dus dat gaat lekker snel. Waar zijn de anderen toch? He he daar komen ze eindelijk uit de lift. Even later zitten we in de bus. Ben geloof ik de wekker vergeten zegt Hanny. Ja lekker komt ze nu mee aan, nu kunnen we niet meer terug. Nou ja, is wel te koop in Amerika.

Kwart over 8 zijn we op Schiphol. Even kijken waar we moeten zijn en dan maar achter in de rij aansluiten. We staan nog maar net of we worden er al uitgepikt door de beveiliging. Alle koffers en de tas moeten open. We hebben natuurlijk niks te verbergen behalve een setje gloednieuwe aanstekers. Die zijn we dus kwijt. Kinderachtig. Gelukkig wel een vriendelijke vent, maar ja regels zijn regels zegt ie. Voordeel van deze controle is dat we nu vooraan mogen staan. Een paar minuten later zijn we al aan de beurt. Het eerste dat we horen is dat er vertraging is en dat we i.p.v. 10 over 11 pas om half twee vertrekken. Het ergste is dat we pas vanavond om 22.00 uur vanuit Chicago naar Seattle kunnen vertrekken. Balen dus. Dat betekent dat we onze eerste overnachting moeten cancelen. En dit alles door noodweer in Chicago.De dame van United Airlines biedt ons aan om morgen te vertrekken en dan business class te vliegen en vandaag overnachten in het Sheraton hotel. Krijgen we ook nog en cheque mee van 300 dollar. Een aardig aanbod maar we hebben daar geen zin in want dan komt ons hele schema in de war. Dan moeten we de tweede overnachting ook afzeggen. We komen dus om ongeveer middernacht aan in Seattle. Er zit niets anders op dan een hotel te zoeken bij het vliegveld van Seattle. United doet dat niet voor ons. Moeten we zelf maar regelen. Is overmacht zegt ze. Ze wil wel onze eerste overnachting cancelen. Als United dat doet kost ons dat niets zegt ze. (dit blijkt dus achteraf onzin te zijn).We zijn hard toe aan een sigaret.

De Boeing 767-300 waarmee we naar Chicago vliegen

Half twee wordt kwart over twee. Na een gigantisch eind taxiën gaan we dan eindelijk de lucht in. Na ruim negen uur landen we in Chicago. We zijn redelijk snel door de douane, vingerafdrukken en even in de camera kijken en klaar is Kees. De kinderen hoeven dat niet. Vervolgens de bagage van de band halen. Grote schrik want de reistas is er niet bij. Die moet iemand anders hebben meegenomen. Hanny loopt snel langs de mensen die voor ons lopen om te kijken of iemand die tas heeft. Opeens komt er een medewerkster van het vliegveld op ons af, kijkt naar ons label en vertelt ons dat ze weet waar die tas is. Opluchting! Zij zal zorgen dat die tas naar Seattle gaat. Hierna gaan we met de trein naar terminal 1 waar we moeten zijn voor de vlucht naar Seattle. De kinderen vinden het allemaal prachtig. We moeten weer door de douane. Nou dat is een feest zeg. We worden alle vier uitgebreid gecontroleerd. Zelfs Julian, zeven jaar moet met z’n armen wijd gaan staan. Beetje overdreven vind ik. Ik moet m’n sleutels laten zien, m’n riem af doen en m’n aansteker inleveren.

Eindelijk kunnen we verder. Het is vier uur en we moeten tot 10 uur wachten. Vreselijk, en je kunt daar nergens zitten behalve bij de gate. Om een uur of half tien gaan we naar de gate. Daar horen we dat we net Mohammed Ali hebben gemist. We moeten er voorbij zijn gelopen zonder dat we het in de gaten hadden. Was toch leuk geweest. We zitten al uren te wachten als eindelijk de piloten arriveren. "En, willen jullie allemaal naar Seattle?" vraagt één van hun. Ondanks dat we balen van het lange wachten is het wel een grappige opmerking.

Larissa probeert wat te slapen op O’Hare, Chicago

 

Piloot Julian

Uiteindelijk vertrekken we om kwart voor elf richting Seattle. Hanny en de kinderen mogen eerste klas zitten, Bert zit businessclass. De kinderen mogen even in de cockpit kijken en met de pilotenpet op erin zitten, dit vinden ze prachtig. Het is jammer dat we zo vermoeid zijn, want eerste klas vliegen is wel luxe zeg. Je wordt echt verwend met vers fruit en allerlei drankjes. De stewardes doet alle moeite om het je zo comfortabel mogelijk te maken. Bovendien kun je in zo’n stoel lekker slapen. De kinderen slapen de hele vlucht dan ook heerlijk door.

Om een uur of één landen we in Seattle. Snel naar de lopende band voor de baggage.De volgende ramp dient zicht aan. Het is werkelijk niet te geloven. Onze tas is er wel maar één van de koffers ontbreekt. Gigantisch balen dus. Daar moeten we dus aangifte voor doen. En hoe komen wij midden in de nacht nog aan een hotel.Gelukkig wil de dame van United proberen een hotel te vinden. Na wat rondbellen (alles zit praktisch vol vanwegen een congres) kan ze een kamer regelen in het Radysson hotel voor 49 dollar. Een shuttlebus zal ons ophalen. Dat is een pak van ons hart. De volgende dag om 11 uur moeten we weer op het vliegveld zijn om de koffer op te halen, want het is onmogelijk om de koffer in Forks te bezorgen. Waarom is me niet duidelijk. Afijn, ze legt ons uit waar we op de bus moeten wachten. Ondertussen is het voor ons 9 uur later dus we vallen bijna om van de slaap. Het is werkelijk bewonderenswaardig hoe de kinderen dit ondergaan.We gaan naar buiten en wachten, roken, wachten en wachten en allerlei shuttlebussen komen langs maar niet die voor ons. Nou maakt iemand er ons op attent dat je daar buiten gratis de hotels kan bellen. Hanny belt het Radysson en wat blijkt; men weet daar van niets. Er is volgens hun niet gereserveerd en ze zitten vol. Er is nog een Radysson hotel, daar hetzelfde verhaal. Ondertussen is het halfdrie en de moed zinkt ons in de schoenen.We besluiten om weer terug naar de bagagehal te gaan. We rennen over het verlaten vliegveld en hebben ontzettend geluk dat diezelfde vrouw er nog is (als enige). Ze stond op het punt om weg te gaan. Zij baalt ook van de situatie en doet alle mogelijke moeite om nog een hotel te zoeken. Het lukt ook nog en United betaalt overnachting en ontbijt in het Red Lion hotel. Om drie uur gaan we eindelijk naar bed.

Routekaart voor dag 1 t/m 3

 

Overnachting in Red Lion Hotel, Seattle, Washington

30 juni – Poulsbo – Forks   (260 km)

Als het weer meezit gaan we bij Port Angeles richting Hurricane Ridge (Olympic NP) om daar onze eerste wandeling te maken. Bij dit uitzichtspunt heb je een schitterend uitzicht over het park.Olympic National ParkDaarna via Lake Crescent naar Forks. Onderweg kan nog het e.e.a. gedaan worden zoals een wandeling bij Lake Crescent of een bezoekje aan Sol Duc. We zien wel, keus genoeg.

———————————————————————————————————————————————-

Om half tien worden we pas wakker (de wake-up call niet gehoord), en dat terwijl we om 11.00 uur alweer op het vliegveld moeten zijn voor onze koffer. Na een snel ontbijt in het restaurant naast het Red Lion op kosten van United Airlines zijn we op tijd bij het vliegveld. En wederom is er een vertraging en pas na drie kwartier wachten komt de bagage, gelukkig is onze koffer er als eerste. Bij Hertz willen we graag alsnog een Neverlost in de auto. Deze zit alleen in de GMC Envoy en niet in de Explorers. Ze hadden helaas genoeg auto’s, dus een upgrade zat er niet in. En voor een Explorer XLT met Neverlost zouden we nog meer moeten bijbetalen. Slechte service bij Hertz vond ik. We waren de vertraging zat en hebben toen maar de GMC Envoy genomen met bijbetaling voor het Neverlost systeem. Na het halen van de auto in de parkeergarage rijden we probleemloos naar de veerboot van Seattle naar Bainbridge Island. Het is heerlijk weer en we kunnen een half uurtje lekker uitwaaien op het dek. We hebben ongeveer 500 meter gereden op Bainbridge Island als we moeten stoppen voor een rood verkeerslicht en van achteren aangereden worden. Heerlijk, dit kan er ook nog wel bij…..Gelukkig is het gebeurd naast het politiebureau en daar parkeren we om de zaak te regelen. De vrouw die ons aangereden heeft lette niet goed op door vermoeidheid. Er komt een agent en die vindt het nodig om er een rapport van op te maken. Dit duurt een kwartiertje en daarna kunnen wij verder. De bumper heeft wel enige schade maar we kunnen er gewoon mee rijden. De andere auto heeft een flinke deuk aan de voorkant.

Onze auto voor 30 dagen

 

Als we aankomen in Port Angeles is het eigenlijk te laat om nog naar Hurricane Ridge te rijden. Je moet hier inclusief wandeling toch een uurtje of drie voor uittrekken. We besluiten om dit niet te doen alhoewel het prachtig helder weer is. We rijden door naar Lake Crescent waar we de wandeling naar de Marymere Falls doen. Het is een leuke wandeling van ongeveer 2 mijl.

 

Marymere Falls

Hierna rijden we verder langs het meer. Om een uur of zeven komen we aan bij The Miller Tree Inn B&B in Forks. Onze kamer is de Cedar Creek room, het ziet er allemaal heel mooi uit. Er staat koffie, limonade en koekjes ter beschikking in de keuken. Het is er heel huiselijk en gastvrij. We maken ook even kennis met de andere gasten en maken hier een praatje mee.We vragen naar een restaurant in de buurt en krijgen als tip ‘The In Place’. Voordat we gaan eten rijden we eerst naar Rialto Beach voor de zonsondergang. Er zitten al diverse mensen klaar met hun fototoestel en wij gaan er ook bij  zitten. Het is door het mooie weer een prachtige zonsondergang en we maken vele foto’s.

Rialto Beach

Dan terug naar Forks om te eten. Het restaurant hebben we snel gevonden en we bestellen allebei een sirloin steak en de kinderen iets van het kindermenu. Later blijkt dat in ieder family-restaurant het kindermenu exact hetzelfde is. Je hebt de keus uit hot-dog, sandwich, gebakken visstukjes of hamburger met frites of chips naar keuze, zonder enige groente. Erg slecht eten dus!Maar in dit restaurant, ons eerst family restaurant in de USA na lange tijd, was het verschrikkelijk. Het was allemaal, zonder uitzondering, niet te eten. De steaks waren gortdroog en taai en de frites moddervet en smakeloos. We hebben ondanks de honger vrijwel niets gegeten. Alleen van de salade bar, dit ging nog. We hadden gelijk onze buik alweer vol van de family restaurants.Hierna snel naar onze B&B, de kinderen in bed gedaan en lekker op de veranda gezeten met een kop koffie en sigaretje.

Gereden: 305 km

Kosten: 77 dollar

Overnachting Miller Tree Inn B&B, Forks, Washington.

1 juli       (150 km)

Vandaag bezoeken we het Hoh Rain Forest waar je een schitterende wandeling door het regenwoud kunt maken. Als we tijd hebben kunnen we vanuit Forks naar Neah Bay rijden langs een mooie kustweg. Hier is o.a. een interessant Indianenmuseum. Eind van de middag of ‘s avonds naar Rialto Beach in La Push. Discover Forks

———————————————————————————————————————————————-

Na een werkelijk verrukkelijk ontbijt, met vers fruit, eieren, bacon, sausages, french toast, cornflakes en pastries, alles vers gemaakt, gaan we op weg naar het Hoh Rain Forest. Bij de ingang van het park kopen we gelijk de Golden Eagle pas voor 65 dollar. Hiermee kun je in alle National Parks, National Monuments en de Historical Landmarks. We kijken eerst even in het Visitor Center en daarna lopen we de Hall of the Mosses trail. Je waant je hier echt in een sprookjesbos. De meeste bomen zijn heel erg oud en groot en begroeid met mossen waardoor een sprookjesachtige sfeer ontstaat.

Hoh Rain Forest

Hierna lopen we meteen nog een korte trail, de Spruce trail. Bij deze trail kom je langs de Hoh River, waar we even lekker aan de rivier gaan zitten. Ook dit is een heel mooie wandeling. Met de kinderen zijn deze trails goed te doen, bovendien hebben we mazzel met het weer. Het is wat bewolkt met af en toe zon en een graad of 20. Dan gaan we terug naar Forks waar we eerst even naar de supermarkt gaan (Thriftway) voor wat boodschappen en langs de Subway voor een sandwich. Niet geweldig, deze sandwiches, beetje droog broodje en veel te groot.

Ondertussen wordt het weer er niet beter op, maar we besluiten toch naar Cape Flattery te gaan, het meest Noordwestelijke punt van de USA (op Alaska na). Via een mooie weg bereiken we de scenic byway die langs de kust loopt, de Strait of Juan de Fuca. Deze weg loopt vanaf Port Angeles naar Neah Bay. Na ongeveer 20 mijl over deze zeer bochtige weg te hebben gereden bereiken we Neah Bay. We zitten nu in het gebied van de Makah indianen en er is hier ook een museum. Hier hebben we helaas geen tijd meer voor (museum sluit om 17.00 uur) en we besluiten meteen naar Cape Flattery door te rijden. Op een gegeven moment verandert de weg in een dirt road. Het weer wordt steeds slechter en het is mistig dus geen pretje om te rijden.

Strait of Juan de Fuca

Uiteindelijk kom je aan bij een klein parkeerterreintje waar 2 indianen zitten (met gameboy). Ze vragen 7 dollar voor een parkeerkaartje en vertellen dat het zeer de moeite waard is om de trail te lopen. Het is niet ver en makkelijk te doen omdat er vlonders zijn aangelegd. Inmiddels miezerde het alleen maar wat, dus we besloten te gaan. In het bos merkten we niets van de regen en het pad was goed begaanbaar, maar wel glad door de boomstronken en de vlonders. Er zijn drie uitkijkpunten en alle drie inderdaad zeer de moeite waard. Je ziet het oceaanwater tegen de rotsen beuken. Normaal schijnen er ook zeeleeuwen te zitten maar vandaag dus niet. Ondanks het miezerige weer, toch heel mooi.

Cape Flattery

Dan terug naar de B&B waar we even een lekkere mok koffie drinken. Deze avond is er in Forks Moonlight Madness, het begin van de 4th of july festiviteiten. We gaan er even kijken, maar het stelt weinig voor. De jeugd van Forks hangt wat rond op straat, er speelt een bandje en de paar winkels van Forks zijn open. We lopen nog even de supermarkt in en proberen geld te pinnen wat niet lukt, en houden het dan voor gezien. Eten hoeven we niet want we zitten nog steeds vol van dat broodje van de Subway.

We gaan terug naar de B&B waar we (Hanny en de kinderen) lekker in de hot tub gaan in de tuin. Hier zaten de kinderen zich al een hele tijd op te verheugen en ze bleven er zo’n drie kwartier in zitten (spelen).

Miller Tree Inn B&B

Afstand:  286 km Kosten:  130 dollar

Overnachting Miller Tree Inn B&B, Forks, Washington

2 juli   Forks – Mt. St. Helens – Castle Rock  (475 km)

Vandaag vertrekken we naar Mount St. Helens. Onderweg komen we langs het plaatsje Kalaloch en langs Lake Quinault. Ik hoop nog tijd te hebben voor een bezoek aan de Outlet Store in Centralia waar we praktisch langs rijden.’s Middag gaan we naar Mount St. Helens, daar brengen we o.a. een bezoek aan het Coldwater Ridge Visiter Center en aan het Johnston Ridge Observatory.

————————————————————————————————————————————————

Na weer een heerlijk ontbijt, dit keer hadden ze als extra nog wafels erbij met heerlijk zelfgemaakte fruitcompote en slagroom, nemen we afscheid en gaan we op weg naar Castle Rock.We volgen de 101, stoppen even bij Lake Quinault en gaan verder richting Aberdeen. Wat opvalt onderweg zijn de vele kale stukken land door de houtkap. Het ziet er niet uit. Gelukkig hebben ze het Olympic NP opgericht, anders zou er niet veel meer van de prachtige natuur overblijven.
We moeten nog een Rand McNally atlas hebben en stoppen bij een Walmart in Aberdeen. Hebben ze hem niet. We kopen een koffie bij de Starbucks en gaan verder op weg richting Mt. St. Helens. Onderweg proberen we diverse keren bij benzinepompen of ze een atlas hebben, maar helaas, nergens verkrijgbaar. Uiteindelijk hebben we er maar een van MapQuest gekocht, ook een mooie, zelfs met ringband zodat hij makkelijk om te vouwen is. We hebben wel Neverlost, maar een overzichtskaart is toch wel handig om te kunnen zien waar je ongeveer bent.

We nemen de afslag naar Mt. St. Helens en komen op de Spirit Lake Highway. Aan deze weg zijn verschillende mooie uitzichtspunten en we stoppen o.a.bij Elk View point. Hier kijk je uit over een groot dal en door de telescoop zijn inderdaad elk te bewonderen. Omdat het al redelijk laat is besluiten we meteen door te gaan naar het Johnston Ridge Observatory, het punt dat zich het dichtst bij Mt. St. Helens bevindt. Het is een indrukwekkende omgeving, omdat nog steeds zeer goed te zien is wat een verwoestende werking de uitbarsting van 25 jaar geleden heeft gehad. Nog steeds liggen de berghellingen bezaaid met afgeknapte bomen.

 

De top van de vulkaan zit helaas in de wolken, maar we hebben wel het idee dat die wolken heel langzaam wegtrekken. Maar om een uur of 6 gaan we toch maar eens richting motel. Ondertussen zijn de visitor centers gesloten en deze kunnen we jammer genoeg niet meer in. Als we een paar kilometer gereden hebben zien we ineens dat de top zichtbaar is. Snel stoppen natuurlijk om een paar foto’s te maken.

Mount St. Helens

Onderweg komen we nog langs het mooie Silver Lake. Het motel is redelijk en we eten in het naast gelegen Rose Tree restaurant.

Gereden: 477 km
Kosten :  392 dollar (incl. 2 dagen B&B 275 dollar)
Overnachting in Mt. St. Helens Motel, Castle Rock, Washington

3 juli – Castle Rock – Trout Lake   (310 km)

Vandaag rijden we langs de Columbia River Gorge. Langs deze weg zijn vele watervallen te bewonderen en dit is een gedeelte van de Lewis & Clark route. We proberen tot aan The Dallas te rijden  en dan weer langs de andere kant van de rivier een stukje terug naar Hood River en dan naar Trout Lake.

Historic Columbia Highway

In  Trout Lake hebben we een leuke B&B gevonden. Als we er op tijd zijn kunnen we nog richting Mt. Adams rijden.

———————————————————————————————————————————————– 

Na een goed ontbijt in het Rose Tree restaurant vertrekken we om 9.30 uur richting Columbia River Gorge. Voor we langs de rivier gaan rijden moet er eerst gewinkeld worden. Om half elf zijn we bij een grote mall in Vancouver, vlak boven Portland. De winkels gaan pas om 11 uur open dus eerst verkennen en dan de winkels in die we hebben uitgezocht. Uiteindelijk kopen we bij Sears voor ons allemaal een paar sportschoenen van o.a. Reebok en Nike voor 104 dollar.Pas tegen 13.00 uur gaan we eindelijk op weg naar de Historic Columbia Highway. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het Neverlost systeem van Hertz is totaal de kluts kwijt. Zij blijft ons overal heensturen maar niet naar de Historic Highway. Na een uur heen en weer rijden, waarbij de stemming er niet beter op wordt, vinden we het eindelijk. En zelfs als we op deze highway rijden zegt ‘onze Truus’ dat we niet op de goede weg zijn. Waarschijnlijk iets verkeerds ingetoetst ofzo…..

 

De eerste stop is bij Vista House. Helaas hebben we de pech dat het 4th of july weekend is. Het is er zo druk dat we de auto niet kunnen parkeren. Bert stapt maar even uit om snel een foto te maken en dan weer verder.

Columbia river

De volgende stop is bij Latourell Falls. Een kleine wandeling en je hebt een mooi zicht op deze waterval. Vervolgens naar de bekendste waterval, de Multnomah Falls. Dit is de op één na hoogste waterval van de USA. Het schijnt ook één van de drukst bezochte te zijn. En natuurlijk helemaal op deze dag, het blijkt een gekkenhuis. We staan al in de file ruim voor de waterval en ter plaatse is er geen parkeerplek meer te vinden. Uiteindelijk parkeren we maar op een plaats voor invaliden, met het risico op een forse boete. De waterval bestaat uit twee gedeeltes, waarbij zich tusssen die twee een bruggetjes bevindt. Via een pad, waarop je door de drukte achter elkaar aanschuifelt kom je bij de brug terecht waar je een mooi uitzicht hebt op de waterval. We blijven niet te lang omdat we snel terug willen naar de auto. Gelukkig hebben we geen bon, maar we zien verderop een tow-truck een verkeerd geparkeerde auto wegslepen, pfjuw…..

We stoppen nog even bij de Horsetail Falls die langs de kant van de weg naar beneden klettert.Via de Bridge of the Gods, waar je 75 ct. tol voor betaalt, rijden we aan de Washingtonkant verder richting Hood River en slaan daar af naar Trout Lake. Op weg daar naar toe zien we voor ons Mt. Adams en achter ons Mt. Hood. Twee majestueuze vulkanen die de omgeving beheersen, prachtig.

Multnomah Falls

Om zes uur arriveren we bij The Farm B&B waar de eigenaar al klaar staat om ons te ontvangen. En weer maken we mee dat zo’n B&B heel wat anders is dan een motel. Het is gewoon hartstikke leuk, zeer aan te bevelen. Er zit nog een gezin uit Texas waar we meteen kennis mee maken. Als we de bagage hebben uitgeladen drinken we even wat met Dean en Rosie, de eigenaars.Het plan is om dan eerst een pizza te gaan eten en dan nog richting Mt. Adams te rijden. Maar we kunnen het restaurant niet zo gauw vinden en moesten nogal lang wachten op de, overigens heerlijke, pizza zodat we niet genoeg tijd meer hadden voor Mt. Adams. De zon is al praktisch onder en de vulkaan is op z’n mooist als de zon op de eeuwige sneeuw schijnt.We gaan terug naar de B&B waar we gezellig op het terras een biertje en wijntje drinken met de eigenaars en de Texanen.De kinderen slapen hier op een apart knus kamertje op zolder met een geweldig uitzicht op Mt. Adams.

Mt. Adams

Het is jammer dat we hier niet langer gepland hebben. De omgeving is heel mooi en er is veel te doen, o.a. raften, Mt. Adams, Mt. St. Helens, paardrijden, Hood River, Columbia Gorge, etc. Van Dean krijgen we een kaartje van een Nederlandse die een rafting company vlakbij Trout Lake bezit. Zij nodigt ons uit voor een ‘Hollands bakkie’.

Gereden: 302 km
Kosten:  256,34 dollar (incl. schoenen 104 en motel St. Helens 87,68)
Overnachting in The Farm B&B, Trout Lake, Washington

4 juli – Trout Lake – Newport    (465 km)

Een lange rit voor de boeg, maar eerst de tijd nemen voor een lekker ontbijt.We rijden via Mt. Hood waar we een bezoekje willen brengen aan de beroemde Timberline Lodge. Dan verder via Portland (geen tijd voor) naar Tillamook aan de kust.Bij Tillamook rijden we het kustgedeelte van de Three Capes Scenic Loop en dan verder langs de kustweg tot Newport.Pacific Coast Scenic Byway

—————————————————————————————

We worden ‘s morgens verwend door Dean en Rosie met een heerlijk ontbijt bestaande uit vers fruit, zelfgebakken Cinnamon Rolls, een zelfgemaakte quiche èn heerlijke koffie en sinasappelsap. We nemen afscheid van Dean en Rosie en vertrekken om 9 uur richting Mt. Hood.          Afscheid nemen van Dean en Rosie

Onderweg stoppen we even bij het raftingbedrijf van Jacomijn voor een ‘hollands bakkie’. Ze vindt het heel erg leuk om ons te ontmoeten en we krijgen koffie en kletsen even over haar leven hier in de zomer en ‘s winters in de Cascade mountains (ski-oord) en over onze trip. Het is erg druk en we gaan al gauw weer verder naar Mt. Hood.We rijden als het ware om de berg heen, waarbij we af en toe zicht hebben op Mt. Hood. Er is weinig verkeer, dus lekker rijden door een mooi gebied. We nemen de afslag naar de Timberline Lodge, en  moeten dan 6 mijl klimmen. Je kunt het hele jaar skieën op deze berg, en als we op de parkeerplaats aankomen zien we inderdaad mensen skieën in de verte.

Mount Hood

Ook hier is het hartstikke druk. Voor 39 dollar kunnen we met de stoeltjeslift naar boven. Na zo’n honderd meter komen we erachter dat er ook nog een beugel zit aan zo’n stoeltje (het was ook al zo eng zonder beugel). We worden erop gewezen door mensen die ons tegemoet komen. Vrijwel iedereen gebruikt de lift zonder beugels. Heel eng vind ik dat, vooral met kinderen. Boven aangekomen lopen we wat rond in de sneeuw en genieten we van het mooie uitzicht. Na een half uur gaan we weer naar beneden want we hebben nog een flinke rit voor de boeg.

In de sneeuw op Mt. Hood

Het Neverlost systeem leidt ons keurig door Portland en via de US-6 rijden we naar Tillamook. We moeten nodig tanken en dit doen we eerst, waarna we naar de Tillamook Cheese Factory rijden. Hier kopen we wat lekkere kaas en een heerlijk ijsje. En dit moet ik even zeggen; het ijs in de USA is werkelijk verrukkelijk, ik was het bijna vergeten, maar het Nederlandse ijs kan er niet aan tippen.Vervolgens rijden we de Three Capes Scenic Byway, langs de ruige kust van Oregon.

Verlaten strand langs de Three Capes route

Bij Cape Meares zijn een aantal mensen met telescopen in de weer om vogels te ‘spotten’. Op een gegeven moment vliegt er een valk rond die even later in een boom gaat zitten. Wij worden uitgnodigd om ook even door de telescoop te kijken en zien dan wat een prachtige vogel dit is.Bij Cape Lookout is het verschrikkelijk druk. Heel veel Amerikaanse gezinnen zijn hier vanweg 4 juli aan het BBQ-en en daarbij is het ook nog heel mooi weer dus het strand hier is ook vol. We rijden gauw verder naar Cape Kiwanda en dan verder naar Newport over de US-101. De Three Capes route kostte veel meer tijd dan we verwacht hadden. Het is een bochtige weg die je niet zo snel kunt rijden.

Cape Kiwanda

Vlak voor Newport stoppen we nog bij de Yaquina Head Lighthouse, een Historic Landmark. Maar inmiddels is het een stuk kouder geworden en we besluiten om er morgen nogmaals heen te gaan. We rijden (dmv Neverlost) direct naar ons motel waar we ons snel omkleden en dan op zoek gaan naar een restaurant. Het wordt een Chinees en hier maken ze echt haast omdat we net voor sluitingstijd (9.00 uur) binnenkomen en het vuurwerk straks zal beginnen. Ondanks de haast eten we heerlijk en zijn we ook op tijd voor het vuurwerk.We zijn het restaurant nog niet uit of het begint al. We lopen snel het korte stukje naar de brug om vandaar het vuurwerk te bekijken. Het is werkelijk fantastisch mooi en de kinderen raken er niet over uitgepraat. Om half elf is het afgelopen en gaan we terug naar het motel.

Gereden: 488 km
Kosten: 244,17 dollar (incl. 139,10 B&B)
We overnachten in La Quinta Inn & Suites, Newport, Oregon.

5 juli  Newport

Vandaag gaan we naar het . Oregon Coast AquariumDe rest van de dag Newport bekijken (of de was of boodschappen of …..)

————————————————————————————————————————————————-

Bij dit motel hoort ook een ontbijt. Het is een buffetontbijt met keuze uit o.a. cornflakes, pastries, ijskoude keiharde gekookte eieren, zelf te maken toast en wafels en appels. De koffie is absoluut niet te drinken. Nou zijn wij enorme koffieliefhebbers maar dit is ons te gortig. Twee slokken en de rest laten we staan. Op de kamer kunnen we zelf koffie zetten en die smaakt heel wat beter.We lopen vervolgens naar het Oregon Coast Aquarium. Entree is 39 dollar voor ons vieren.
We gaan eerst door het schildpaddenpaviljoen. Alle mogelijke schildpadden uit alle delen van de wereld hebben ze hier, heel interessant. Dan komen we in het gedeelte waar je de weekdieren die hier in zee voorkomen kunt bekijken. Er is ook een groot aquarium met kwallen. Het leukste is een open bassin met zeedieren die hier aan de kust voorkomen. Er zitten hier zeesterren, anemonen, zeekomkommers enz. in, die je allemaal mag aanraken. Twee toezichthouders geven uitleg hoe je ze moet aanraken en wat je wel en niet moet doen. Vooral voor de kinderen erg leuk. Dan komen we in het gedeelte waar je door een tunnel van glas loopt en je boven, naast en onder je allerlei vissen ziet zwemmen, het is wel mooi, vooral het gedeelte met de haaien.Buiten is er een bassin met zeeleeuwen en zeehonden, en een bassin met zeeotters. Vooral de zeeotters zijn ontzettend grappige dieren. Verder is er nog een kooi met allerlei watervogels. Al met al zeker de moeite waard. De kinderen kleuren nog een gedeelte in van een grote kleurplaat.

Hierna gaan we naar het Historic Bayfront. Hier staan wat oude gebouwen, met voornamelijk visbedrijven en leuke winkeltjes. We eten een hot-dog, helaas zonder zuurkool, maar wel lekker en drinken vervolgens op een terras met uitzicht op de baai een lekkere cappucino. Opeens zien we een zeeleeuw zwemmen. Normaal zitten hier een heleboel zeeleeuwen maar volgens de serveerster zijn ze naar Californie getrokken.

Yaquina Bay Bridge

We lopen nog wat rond en gaan vervolgens naar de Walmart om de foto’s op CD te laten zetten. De kodakmachine kan per keer 240 foto’s aan, dus we moeten eerst een aantal foto’s laten vallen. Dit is geen probleem. Er gaan er 120 op 1 CD. Ik ben ongeveer drie kwartier bezig en het kost ruim 5 dollar. Is toch geen geld. Hanny koopt nog wat T-shirts en een telefoonkaart en ik haal wat dollars uit de flappentap.

We gaan hierna nogmaals naar de vuurtoren. Volgens de beambte aan het loket bij de ingang kunnen we de getijdenpoelen niet meer bekijken omdat de waterstand te hoog is. Morgenochtend 7 uur is dat weer mogelijk, maar dan hebben we er geen tijd voor.We nemen een paar foto’s van de vuurtoren en lopen toch maar even naar beneden naar de zee. De kinderen ontdekken eigenlijk dat er toch wel wat te zien is. Helemaal opgewonden roepen ze dat ze een zeester zien. En verrek, er is van alles te zien. Zeesterren, anemonen en zee-egels in allerlei kleuren. Prachtig gewoon.Ik maak heel wat foto’s.

Tide Pools bij Yaquinta Lighthouse

Na een uurtje stappen we weer in de auto en gaan naar Nye Beach om een visrestaurant te zoeken. Na enig zoeken vinden we The Sandbar en Grill. De kinderen nemen iets van het kindermenu. Vervelend is dat het kindermenu, tot nu toe, overal hetzelfde is. Volwassenen worden geacht om elke keer een salade te nemen, maar voor kinderen staat er nog geen boontje op het menu.We zijn in Newport, dus eten we vis. Bert neemt fetucine met zeevis en Hanny neemt gesauteerde scalons in een witte wijnsaus. Vooraf neemt Bert een clam chowder soep en Hanny uiensoep. Het smaakt uitstekend.We hebben de kinderen beloofd dat ze ‘s avonds mochten zwemmen. Helaas is het zwembad tijdelijk gesloten omdat er iemand in heeft gekotst. Het moet eerst gereinigd worden en daar zijn ze nog mee bezig. Pas om half tien kan er weer gezwommen worden. Beloofd is beloofd, dus dan maar wat later naar bed vanavond. Na het zwemmen nog snel douchen en om 10.45 liggen ze eindelijk. Bert bekijkt nog even of de foto’s goed op cd staan, voordat hij het kaartje gaat formatteren. Ze staan er allemaal op en de meeste zijn heel mooi geworden.

Gereden: 24 km
Kosten: 133 dollar
Overnachting in La Quinta Inn & Suites, Newport, Oregon.

6 juli   Newport – Union Creek   (405 km)

Via de kustweg naar het zuiden tot Reedsport waar we misschien de Sand Dunes nog kunnen bekijken. Dan naar Roseburg waar de Rogue-Umpqua Scenic Byway begint. Deze volgen we tot aan Union Creek. Onderweg een wandeling naar de Toketee Falls, dit is de bekendste van de 15 watervallen langs deze weg.

————————————————————————————————————————————————-

Na een ontbijt van cornflakes en wafels in het motel gaan we op weg naar Union Creek vlakbij Crater Lake National Park. Voor het eerst deze vakantie hebben we regen. Dat is ontzettend jammer omdat we nog een heel eind langs de schitterende kust van Oregon rijden. Voor het Perpetua Scenic viewpoint moeten we via een zijweg van de 101 2 mile omhoog rijden. We vermoeden dat we voor niks naar boven rijden en dat blijkt helaas te kloppen. Totaal niets te zien door de mist.

De volgende stop is bij het Heceta lighthouse. Ondanks de lichte regen toch maar een paar foto’s maken. Beneden ons zien we zeehonden op de rotsen liggen.

 

Heceta Lighthouse

We rijden door Florence en geven de auto een wasbeurt. Deze zat zo onder de modder van de rit naar Cape Flattery dat je er zelf vies van werd. Bij Reedsport slaan we af  het binnenland weer in. We vinden de kust van Oregon heel wat spectaculairder dan de kustweg tussen San Fransisco en Los Angeles. Alleen is het weer daar meestal beter.De weg kronkelt langs de Umqua rivier. Al na een paar mijlen zien we een kleine kudde elks langs de kant van de weg. Uiteraard maken we een aantal foto’s. Het is jammer dat je door de bomen de rivier meestal niet ziet.

 

Vrij snel bereiken we Roseburg en nemen daar de zgn. Highway of Waterfalls. We hebben geen tijd om naar allerlei watervallen te lopen, dus beperken we ons tot de Tokatee Falls. Het is een halve mijl lopen door een mooi bos en via allerlei trappen kom je op een punt waar je van bovenaf op de waterval kunt kijken. Er zitten hier ontzettend veel muggen en aangezien Hanny en Larissa altijd gestoken worden en hier een beetje allergisch voor zijn (grote, opgezette plekken), gaan we vrij snel weer terug.

Toketee Falls

We gaan verder op weg naar Crater Lake. Via de North Entrance rijden we het park binnen. Via de pumice desert rijden we richting rim. Overal liggen nog sneeuwresten en langs de rim ligt zelfs nog heel veel sneeuw.We hebben er voor gekozen om aan het eind van de middag de West Rim te rijden i.v.m. de stand van de zon. We rijden langs de diverse viewpoints en zien het diepblauwe meer in al z’n glorie. Het is inmiddels behoorlijk koud en het vreemde is dat je hier, ondanks de hoogte, ook veel last van muggen hebt.

Pumice desert

Crater Lake en Wizzard Island

Tegen zeven uur houden we het voor gezien en rijden we naar Union Creek, een afstand van 20 mijl. We komen vrijwel niemand tegen. Het inchecken gaat vlot. We laden snel de auto uit en gaan dan eten in Becky’s Restaurant. Je hebt trouwens geen andere keus want dit is het enige restaurant in de wijde omgeving. Het eten smaakt prima. Als dessert nemen we natuurlijk een heerlijke homemade pie.Als de kinderen eindelijk slapen kunnen wij nog heerlijk buiten onze cabin zitten om te lezen.

Union Creek cabins

 

Gereden: 446 km
Kosten: 259 dollar (incl. 183 dollar La Quinta Inn)
Overnachting in Union Creek Resort Cabins.

7 juli  Union Creek – Redmond   (345 km)

Deze ochtend een uitgebreid bezoek aan Crater Lake. We rijden de hele rim langs met de diverse uitzichtpunten. Er zijn een aantal korte wandelingetjes die we kunnen maken. Na Crater Lake rijden we via de Cascade Lakes Scenic Byway naar Bend. Onderweg hopen we nog tijd te hebben om Mt. Bachelor op te gaan (met de lift) voor een schitterend uitzicht (als het weer meewerkt).

————————————————————————————————————————————————-

Het ontbijt bij Becky’s is heel erg goed met o.a. vers fruit en natuurlijk eieren, bacon, hashbrowns en voor de kinderen cornflakes erbij. Om een uur of 10 gaan we pas op weg naar Crater Lake om de East Rim te rijden. We zijn al laat en dan is er natuurlijk ook nog oponthoud door wegwerkzaamheden. Waar ze in Nederland al sinds jaar en dag met kleine stoplichten werken om het verkeer te regelen, moet hier in de States nog iemand met een bord langs de weg staan, met aan de ene zijde Stop en aan de andere zijde Slow. Ik weet niet hoe lang ze dat achter elkaar moeten doen maar het lijkt me knap vervelend werk.Eindelijk bereiken we Crater Lake en rijden dus de East rim met o.a. het Phantom Ship. Het is een prachtig meer en we  stoppen weer bij diverse viewpoints maar op een gegeven moment hebben we het wel gezien, vooral door de ontelbare vervelende muggen. De kinderen komen zelfs de auto niet meer uit.

Crater Lake

Via de North Entrance verlaten we het park en nemen de US 138 die uitkomt op de 97 naar Bend. Hier gaan we weer vanaf om de Cascade Lakes Scenic Byway te rijden. In het begin niet zo interessant, behalve bergen lava langs de weg. We stoppen even bij een leuk meertje. Hoe dichter we bij Mt. Bachelor komen, hoe mooier de omgeving wordt. Allerlei meren en mooie vergezichten met Mt. Bachelor als blikvanger.

Mt. Bachelor

Three Sisters

Op een gegeven moment zien we achter ons de Three Sisters, drie met sneeuw bedekte vulkanen. Bert doet een aantal zwaar verboden manoeuvres om te keren want dat moet natuurlijk op de foto.Hierna rijden we naar Mt. Bachelor. We zitten te twijfelen of we met de stoeltjeslift naar boven gaan. De kinderen willen wel, zeggen ze, maar gezien hun reacties bij Mt. Hood op de stoeltjeslift, betwijfel ik of ze het echt leuk zo vinden. Daar wilden ze niet eens verder naar boven. Uiteindelijk besluiten we om het maar niet te doen. Tenslotte doe je het alleen voor het uitzicht en om foto’s daarvan en dan vinden we 39 dollar toch wat te prijzig.

We rijden verder naar Sisters. Dat moet een leuk dorp zijn. Neverlost loodst ons keurig door Bend en we zitten vlot op de weg naar Sisters. Links van ons zien we o.a. weer de Three Sisters liggen. Prachtige bergen zijn dit toch, heel indrukwekkend.Om zes uur zijn we in Sisters, waar helaas net de winkels dichtgaan. We eten een pizza en gaan op weg naar het Super 8 motel in Redmond. De kinderen gaan een uurtje zwemmen en Bert gaat even naar de Walmart naast het motel. Julian zeurt al de hele vakantie om een camera, dus koopt hij een wegwerpcamera voor hem.

 

Overnachting in Redmond in het Super8 motel. (Gelukkig hadden we lang van tevoren geboekt want op dit moment zit alles vol voor dit weekend in de hele omgeving van Bend i.v.m. de Sisters Outdoor Quilt Show.)

8 juli   (145 km)

Vandaag staan de volgende dingen op het programma:The High Desert Museum in BendWinkelen in Bend (er is hier een grote Outlet Store en diverse Shopping Malls)Bezoek aan Sisters (eens kijken of dit te doen is i.v.m. de drukte vanwege de Quilt Show)Eventueel naar Smith Rock State Park (vlakbij Redmond)

————————————————————————————————————————————————–

Na een lekker amerikaans ontbijt in een Mexicaans restaurant rijden we naar het High Desert Museum, entree 38 dollar. Hier wordt heel mooi weergegeven hoe de Indianen vroeger leefden en de pioniers hun land inpikten en leefden. Er is ook een zaal gewijd aan dinosaurussen omdat in de John Day Fossil Beds, hier vlakbij, dinosaurusbotten zijn gevonden. Hier is trouwens een heel museum aan gewijd in Vernal, dat we later deze vakantie zullen bezoeken.Buiten is een otterbassin, waar we vrij lang blijven kijken naar de ontzettend speelse otters. Verder is er een roofvogelverblijf, waar ook nog tekst en uitleg wordt gegeven door een medewerkster van het museum. Ze heeft een golden eagle op de arm en is net met een sessie bezig in een aparte ruimte. We gaan even naar binnen en luisteren naar wat ze over deze vogel vertelt. Het is heel interessant, maar de kinderen vervelen zich na een poosje omdat ze er natuurlijk niks van kunnen verstaan. We horen nog wel vertellen dat de grootste vijand van de roofvogels de hoogspanningskabels zijn. De spanwijdte van de vleugels is zo groot, dat als ze op een paal aanvliegen, ze vaak twee kabels raken en dan worden ze geëlektrocuteerd. Als oplossing hebben ze op bepaalde afstand van elkaar op de masten een verhoging gemaakt. De vogels kiezen vaak het hoogste punt in de omgeving om op de zitten en hebben dan geen last van de kabels.

Er is buiten ook een hele expositie te zien, van hoe meer dan 100 jaar geleden de houtindustrie op gang kwam. Er staat een oude nog werkende boomzaagmachine, die ze af en toe laten zagen. Er is een houten cabin waar je kan zien hoe men vroeger met een heel gezin in zo’n kleine ruimte leefde. Allemaal heel interessant. Binnen is ook nog een desertarium, waar allerlei dieren uit de high desert te zien zijn zoals schorpioenen en slangen. Ook zijn er twee mustangs te bewonderen. Wij hadden eigenlijk wat meer dieren verwacht, maar de kinderen vinden het heel leuk.

Het plan is om hierna naar een Factory Outlet in Bend te gaan. We gaan daar ook wel heen, maar het winkelaanbod vinden we dermate oninteressant dat we al snel besluiten een andere mall op te zoeken. Dat wordt de Riverside Mall. Een redelijk groot overdekt winkelcentrum. We kopen hier een spijkerbroek en wat t-shirts voor Larissa bij Sears.We eten wat bij de deli en gaan vervolgens nog even naar Smith Rock State Park in Redmond.

Het weer is inmiddels drastisch omgeslagen. In het High Desert Museum was het gewoon warm, en nu regent het en is het fris.

Smith Rock SP

Het Smith Rock SP staat bekend om de rotsklimmers die van ver komen om hier te klimmen. Er is hier een prachtige hoge steile wand. We gaan alleen even langs een paar viewpoints en zien in de verte mensen tegen de rotswanden aangeplakt en ook abseilen. Je kunt er via een wandelpad naar toe lopen maar we zijn er niet op gekleed, het is inmiddels een stuk kouder geworden en het miezert af en toe. We zien hier veel roofvogels rondvliegen, maar zo hoog dat je ze niet goed kunt zien. Op de terugweg naar ons motel gaan we bij een Chinees eten. Het eten hier kan niet tippen aan dat van het Chinese restaurant in Newport. In de stromende regen rijden we naar het Super8 motel terug.

Overnachting in Super8 motel, Redmond

9 juli  Redmond – Boise   (650 km)

Vandaag een lange rit naar Boise, volgens de Lannoo reisgids is dit een van de eenzaamste, vreemdste, onbekendste en mooiste gebieden van het Noordwesten. We komen langs het John Day Fossil Beds National Monument. Er zijn drie verschillende locaties, Painted Hills, Sheep Rock en Clarno.  Voor een groot gedeelte volgen we de Journey through Time Scenic Byway, nl. tussen Service Creek en Baker City. Langs deze weg liggen een aantal historische mijn- en pioniersstadjes.

—————————————————————————————————————————————————

Hanny  is er toch nog achtergekomen hoe de wekker werkt, zodat we om zeven uur opstaan. We eten wat muffins en donuts van het karige ontbijtbuffet van Super8. Ze hebben ook nog toast maar dat ziet er niet erg smakelijk uit. We halen nog even een zak ijs bij de Walmart en gaan dan op pad.Het weer is niet al te best, maar in Oost Oregon zal het toch wel lekker weer zijn? Het is 14 graden Celsius en wij lopen in korte broek.

Onze eerste stop zal zijn bij het Fossil Beds National Monument, Voor we de afslag daar naar toe nemen rijden we eerst nog een paar mijl door naar Mitchell. Dit gehucht stelt niets voor, maar ik heb gelezen dat iemand hier een beer als huisdier heeft. De kinderen geloven er niets van. Na even zoeken zien we bij een benzinepomp een grote kooi met een bordje ‘I am Henry’ , maar geen beer te zien. Teleurgesteld gaan we terug, halen nog een lekkere cappuccino bij zo’n espressokarretje langs de weg en rijden naar de Fossil Beds. De zon schijnt inmiddels en de temperatuur is gestegen naar 22 graden. Er zit zo’n handige thermometer in de auto. In het begin wisten we alleen nog niet dat je deze van Fahrenheit ook nog naar Celsius kan omzetten.

Onderweg naar het N.M. zien we al verschillende gekleurde bergen. De painted hills zien er prachtig uit in de zon. Er komen hier heel weinig toeristen, maar het is zeker de moeite waard.

Painted Hills, John Day Fossil Beds

In de planning had ik staan dat we via een dirt road naar Spray konden rijden maar het Neverlost systeem kende deze weg niet. Er staat wel een bordje dat je naar een dorp ergens halverwege deze route kon rijden dus we proberen het toch maar een stukje. Na een paar mijl worden we wat onzeker over de gekozen weg. Neverlost dwaalt in het ‘niets’ rond en probeert ons constant naar de highway te krijgen. We hebben er geen zin in om zo’n eind op een dirt road te rijden en er dan misschien achter te komen dat we dan niet op de plaats terechtkomen waar we heen willen. Uiteindelijk keren we maar om en rijden terug naar Mitchell.We kijken eerst nog even of de beer er nu wel is. En ja hoor, Henry is in de kooi aan het spelen met een grote autoband. De kinderen vinden het geweldig en willen niet weg. Na enige zachte aandrang stappen ze toch maar in de auto en gaan we weer verder.

We nemen een byway naar Spray door een werkelijk prachtig ruig landschap. Het gedeelte van Spray naar Baker City is onderdeel van de Journey Through Time Scenic Byway. Van Spray naar Kimberley loopt de weg langs de John Day river. Inmiddels regent het ook weer. Er zijn drie units van de John Day Fossil Beds en als het goed is komen we nu langs Sheep Rock. Om de één of andere reden missen we dit. We rijden nog wel weer een stukje terug, maar niet genoeg blijkt achteraf.

Picture Gorge

Een paar mijl verderop is er een mooi uitzichtpunt waar we even stoppen. Het is inmiddels 3 uur en we willen nog naar Boise dus rijden we weer verder.  Het is een heel mooie weg maar we rijden helaas zo’n honderd mijl door de stromende regen. Heel jammer. Ik had ook overal wel regen verwacht behalve juist hier in de High Desert notabene. Het regent hier normaal gesproken ook zelden in de zomer……

We kijken nog even bij de Sumpter Valley Railroad, vroeger een belangrijk vervoermiddel, nu een toeristentreintje. Bij Baker City begint het weer een beetje op te klaren. Vanaf hier is het nog twee uur rijden naar Boise over de snelweg. Het is heel rustig op de weg en we schieten goed op.

Sumpter Valley RY

In Boise gaan we naar het eerste de beste familierestaurant dat we tegenkomen, want de kinderen hebben honger. Wij hebben er vandaag ruim 600 km op zitten en de kinderen hebben zich voorbeeldig gedragen. Ze hebben twee films gezien, ze spelen met de gameboy of ze lezen en kleuren.

Na het niet lekkere eten (alles met gravy bedekt, brrrrrr, er was geen andere keus) zijn we in 5 minuten bij ons hotel, de Red Lion Parkcenter Inn & Suites. We hebben een prachtige luxe kamer en dat voor 62 dollar. Als je vantevoren hebt gereserveerd via internet, ben je ook gauw klaar met inchecken omdat ze alle gegevens al hebben. Je hoeft alleen nog maar het kenteken van je auto te noteren en een handtekening te zetten. Het (buiten)zwembad is al gesloten, dus de kinderen gaan redelijk op tijd naar bed.

Overnachting in Red Lion Parkcenter Suites, Boise, Idaho.

10 juli  Boise – Hailey   (330 km)

 

We hoeven vandaag niet zo ver te rijden en kunnen ‘s ochtends rustig aan doen. Vertrek gepland op ongeveer 11.00 uur richting Stanley. Het gedeelte van Boise tot Stanley heet de Ponderosa Pine Scenic Byway en vanaf Stanley tot Hailey volgen we de Sawtooth Scenic Byway.Idaho Scenic BywaysIdaho Encyclopedia

————————————————————————————————————————————————–Als Bert de gordijnen opentrekt ziet hij dat het redelijk weer is. Volgens de receptioniste wordt het 72 gr Fahrenheit (22 gr C.). Na een redelijk ontbijt gaan we weer op pad. We rijden vandaag via de Ponderosa Pine scenic Byway naar Stanley en vandaar over de Sawtooth Scenic byway naar Hailey. Ons eerste doel is het stadje Idaho City, ongeveer 30 mijl rijden. Idaho City is een oud goudzoekersstadje dat aan het eind van de 19e eeuw de grootste stad van het Noordwesten was. Hier staan nog een aantal oude gebouwen uit de tijd, zoals de bibliotheek, het Courthouse, de blacksmith, de gevangenis en nog een paar. Je kunt hier een trail lopen langs alle gebouwen. Is best wel interessant.

Idaho City

Hierna halen we een ontzettend smerige cappuccino. De vieze, bittere smaak blijft nog lang hangen. Na een uurtje gaan we weer verder voor de 80 mijl naar Stanley. De eerste 40 a 50 mijl is één en al bochten rijden door een bos, langs een riviertje. In het begin is er niet veel meer te zien dan bomen en het weer is ook niet al te best geworden. Plotseling is daar het Payette restaurant waar we wel lekkere koffie en een paar lekkere donuts halen. Hier breekt de zon even door en dan is het ook meteen heerlijk weer. We gaan weer verder en nu is de route ook een stuk interessanter. Mooie vergezichten, maar helaas is de zon meestal achter de wolken als we een foto willen maken.
Sawtooth Mountains bij Stanley

Rond drie uur zijn we bij Stanley. Er komen drie scenic byways bij elkaar in dit mooi gelegen dorpje. Hanny had kort hiervoor in de atlas ontdekt dat er niet ver van Stanley twee ghosttowns zouden zijn en het leek haar wel een goed idee om daar heen te gaan. Daarvoor moeten we eerst ongeveer 10 mijl de Salmon scenic byway volgen naar het plaatsje Sunbeam. De weg gaat hier vlak langs de rivier met op vele plaatsen geen muurtje of vangrail. Best wel gevaarlijk. Bij Sunbeam is het nog zo’n 8 mijl naar Bonanza City, eerst een paar mijl over een verharde weg en de laatste vijf mijl over een dirtroad die goed te berijden is. Hier gaan we door heel mooie natuur. We zijn wel verbaasd over de gigantische bergen keien aan beide kanten van de weg. We kunnen ons niet voorstellen dat dit natuurlijk is. Een eindje verder vinden we de oplossing van dit raadsel. Er staat hier nog een soort graafmachine (dredge) waarmee ze zo’n 120 jaar geleden de rivierbedding hebben omgewoeld en gezeefd op zoek naar goud. De puinhopen van toen liggen er nu dus nog steeds. Men was destijds niet verplicht de schade aan het millieu te herstellen.De werknemers woonden in Bonanza City en in Custer City. Er is echter verdomd weinig van over, en niet te vergelijken met Bodie in Californië. Een paar ingestorte huisjes, wat oude werktuigen en dat is het wel. Stelt dus niet zo veel, maar het is wel interessant om te zien hoe het het zoeken naar goud de streek heeft beinvloed.We rijden snel terug naar Stanley en rijden dan via de Sawtooth Scenic byway, die door een schitterende vallei loopt naar Hailey. Gelukkig rijden we het mooie weer tegemoet. We maken nog een stop boven op de Galena pas. Hierna de afdaling naar Sun City en Ketchum. Veel mooie huizen en, zo te zien, een schitterend skigebied.

De Wood River Inn in Hailey ziet er mooi uit en we hebben een prachtige grote kamer. We vragen bij de receptie of ze nog een goed restaurant weten in Hailey en beslist geen familierestaurant. Ze raden C.K. aan. Wij daarheen in onze korte broek en t-shirt. Het blijkt een sjiek restaurant te zijn waar we ook nog lekker buiten kunnen zitten. Alle gasten zijn netjes gekleed, dus we vallen wel een beetje op, maar we zitten er niet mee.Maar wat een geweldig eten met een perfecte bediening. Hanny heeft vooraf in knoflook gebakken gamba’s met een aparte salade met o.a. zeekraal in een heerlijke pittige dressing en Bert probeert een pittige typisch Idahose kersensoep. Als hoofdgerecht nemen we allebei forel met heerlijke maïs. Larissa eet spaghetti met lekkere zelfgemaakte saus en Julian kip met patat. En deze kip is niet te vergelijken met die in de familierestaurants. Als toetje neemt Bert een soort cake met bosbessen en peren gevuld met room. Hanny neemt worteltjestaart en Larissa aardbeienijs.Het kost wel 114 dollar, inclusief wijn, bier en fris, maar dan heb je ook wat.

Overnachting in Wood River Inn, Hailey, Idaho.

11 juli  Hailey – West Yellowstone (420 km)

Onderweg bezoeken we het Craters of the Moon National Monument. We willen hier een paar korte wandelingen maken om een goede indruk van het park te krijgen.Na Idaho Falls kunnen we nog een stukje scenic byway rijden langs de Mesa Falls en eventueel een bezoek aan Yellowstone Bear World, wat vooral voor de kinderen leuk is.

————————————————————————————————————————————————–Om 7.40 uur schrikt Bert wakker. Hij jaagt iedereen het bed uit, want de wekker was op 7.15 gezet, maar helaas ging het alarm niet af. Snel aankleden, koffers inpakken, ontbijten en om precies negen uur rijden we. We hebben een vrij lange rit naar West Yellowstone voor de boeg. We rijden Hailey uit en na een paar mijl moeten we al afslaan richting Arco. We volgen vandaag de US 20 helemaal tot aan West Yellowstone.Maar eerst gaan we het Craters of the Moon National Monument bezoeken.

Al ver voor je het park inrijdt is het landschap al zwart van de lava. Wij vinden het park erg indrukwekkend en natuurlijk heel anders dan alle andere parken. We lopen de Devils Orchard trail, een korte wandeling waarbij het heel leuk is om te zien dat er allerlei mooie kleine bloemen op de lava groeien.

Devils Orchard

Hierna beklimmen we de Inferno Cone, een klim van zo’n 300 meter. Je hebt hiervandaan een schitterend uitzicht op het park. Onze volgende stops zijn de snow cone, waar eeuwige sneeuw in ligt, en de spatter cone. We hebben heerlijk weer vandaag, zonnig en zo’n 24 graden. We vinden dit een heel mooi park, waar je leuke korte wandelingen kunt maken, ook heel geschikt voor de kinderen.

Uitzicht vanaf Inferno Cone op de Spatter Cones

Vervolgens rijden we het park uit om een paar uur lekker door te karren. De kinderen kijken een film dus die horen we niet. Door een kaal landschap waarin wel ineens drie kale bergen (buttes) opduiken en bijna geen kip op de weg bereiken we Idaho Falls. Hier tanken we en gaan naar de walmart om weer foto’s op CD te zetten. Helaas zijn er andere mensen bezig met de kodak machine. We hebben geen zin om daarop te wachten dus gaan we weer verder.

We bezoeken Bearworld bij Rexburg. We zitten wel hevig te twijfelen of we het wel moeten doen. Kost maar liefst 50 dollar. Maar ja, we staan daar bij de kassa, de kinderen willen heel graag. Die hebben totaal geen benul van prijzen. Nou vooruit dan maar. We rijden het rondje eenmaal, maar je mag het rondje zo vaak rijden als je wilt en er is ook nog een soort visitor center bij.Eerst komen we een paar elks en een paar bizons tegen en dan kom je bij het berengedeelte. We krijgen eerst een veiligheidspraatje van iemand en dan mogen we verder rijden. Er lopen er misschien wel 15 vrij rond. Een aantal beren is in het water aan het spelen.De kinderen vinden het geweldig.

Spelende beren in het Yellowstone Bear World

Na een goed halfuur rijden we weer verder voor de laatste 70 mijl naar West Yellowstone.Ons motel, the Gray Wolf Inn and Suites hebben we vlot gevonden.Snel de spullen naar de kamer brengen en vervolgens op zoek naar een fotozaak waar ze cd’s kunnen branden want m’n kaartje is weer vol.We eten vandaag lekker en goedkoop bij een Chinees restaurant. Helaas is er geen tijd meer om te zwemmen. Halen we morgen in beloven we de kinderen.

Overnachting in Gray Wolf Inn&Suites, West Yellowstone, Montana.

12 juli   (270 km)

Deze dag willen we helemaal besteden aan  Yellowstone NP.

————————————————————————————————————————————————

Na een goed ontbijt met cornflakes en pannenkoeken gaan we om negen uur richting West entrance van het Yellowstone N.P. Hier hebben de kinderen zich enorm op verheugd. Larissa wil in het volgend schooljaar een spreekbeurt over Yellowstone houden dus zij is extra benieuwd. Al na een paar km. moeten we langzaam rijden en mogen we niet stoppen. Er blijkt een adelaarsnest langs de weg te zitten. We willen vandaag het linker gedeelte van de grote 8 doen, tenminste voorzover dat mogelijk is. Het gedeelte tussen Tower falls en Canyon city is afgesloten dus vanaf Tower Falls moet je dezelfde weg weer terugrijden. We hopen natuurlijk veel wild te spotten, de kinderen zitten al meteen goed op te letten of ze soms een beer zien.Als we een paar km. verder zijn is er een opstopping, dus is er waarschijnlijk wild te zien. Op een meadow staat een kudde elks. Na een paar foto’s gaan we weer verder. De eerste geisers zien we bij het Monument Geyser basin. Een korte wandeling voert langs een aantal geisers en heetwaterbronnen. De volgende stop is bij Artist point. Dit is een wat langere wandeling heuvelopwaarts.Het begint intussen al behoorlijk warm te worden. Weer een aantal mooie heetwaterbronnen en modderpotten. We zien ook nog een soort marmot.Vervolgens rijden we naar het Norris Geyser basin waar het gigantisch druk is. We lopen de loop van 1 mile en komen o.a langs de Emerald Pool, de Steamboat geiser en vele andere bronnen en geisers. Vooral bij de zgn. bacteriematten  zie je de prachtigste kleuren als de zon erop schijnt.

Norris Geyser basin

Intussen hebben we honger gekregen en besluiten iets te gaan eten in Mammoth. Voor we daar zijn rijden we eerst nog de Lower Terrace Loop. Het duurt even voor we een parkeerplaats hebben gevonden. Midden op het plateau van de Hot Springs zit een Elk. Waarom dat beest daar zit in de hitte, het is inmiddels 30 °c, is ons een raadsel. De hot springs zien er echt fantastisch uit in de felle zon.

Mammoth Hot Springs, Upper Terrace

Na de lunchpauze gaan we verder richting Tower Falls. Volgens een parkranger hebben we daar de meeste kans op beren. Onderweg daar naartoe schreeuwt Hanny ineens beeer, beeeer, ik zag een beer. Als we achteruit rijden is er van een beer geen spoor te bekennen. Zat er wel een beer? Hanny weet het zeker. We zullen het nooit weten. Een eindje verder is er weer een behoorlijke chaos. Auto’s her en der geparkeerd en mensen die opgewonden met camera’s heen en weer rennen. En ja hoor, daar loopt een zwarte beer.  Schitterend zo’n beer daar doodgemoedereerd door het gras te zien struinen. We blijven een tijdje kijken en gaan dan weer verder.We besluiten om eerst een eind de Lamar valley in te rijden en op de terugweg langs Tower Falls te gaan. In dat gebied zou veel wild moeten zitten.De eerste paar mijl is er nog geen wild te zien maar als we het bordje Lamar Valley zijn gepasseerd is het meteen raak. Eerst zien we een aantal bizons langs de weg en een eindje verder ligt er een hele kudde aan de overkant van de rivier. Een heel mooi gezicht. We zien ook nog een antilope. We rijden nog een paar mijl maar keren dan omdat we toch een beetje op tijd terug willen zijn. De kinderen willen ook nog zwemmen.

We gaan even langs de Tower Falls en dan weer de weg terug naar Mammoth. En weer zien we een zwarte beer die vlak naast de weg loopt. Ik loop snel achter het beest aan met de camera. Uiteraard lopen de kinderen achter mij aan. Eigelijk ben je dan onverantwoord bezig want het blijven levensgevaarlijke dieren. Maar als je zo’n beer in het wild ziet schiet de adrenaline door je heen en denk je niet aan het gevaar. Gelukkig gaat de beer z’n gang en kijkt niet op of om. We drukken de kinderen wel op het hart om voortaan op afstand te blijven.Na dit spannende intermezzo gaan we weer verder. We zien een antilope en een coyote die we heel mooi op de foto nemen.

In Mammoth halen we een lekkere bak koffie en een ijsje voor de kinderen. Nog 49 mile naar de West Entrance. We stoppen nog een paar keer omdat we elks zien. Eigenlijk zien we alleen een groot gewei boven het gras uitsteken, heel apart gezicht.Na de afslag richting West Yellowstone ga ik links achterin zitten om eventueel een foto van de bald eagle te maken als hij op z’n nest zit. Voor we daar zijn is er wederom een opstopping omdat een stuk of 8 elks langs de kant van de weg lopen. We kunnen ze hier van heel dichtbij fotograferen. Een aantal loopt in de rivier, prachtig gezicht.

Helaas zit de adelaar niet op z’n nest.Terug in het hotel gaan de kinderen een uurtje zwemmen en Hanny doet de was. Vandaag eten we pizza, weten we in ieder geval zeker dat de kinderen eten.Om half twaalf haal ik nog een milkshake bij Mc Donalds die naast ons motel zit. Maar zoals zoveel in de USA is ook deze milkshake veel te zoet.

Gereden: 267 km
Kosten:  56 dollar
Overnachting in Gray Wolf Inn&Suites, West Yellowstone, Montana.

13 juli   West Yellowstone – Cody   (210 km)

Tegenover ons motel is het Grizzly Discover Center, dit kunnen we ‘s ochtends bezoeken.De rest van de dag besteden we weer aan Yellowstone Np.

—————————————————————————————————————————————————

Vandaag weer de hele dag Yellowstone en aan het eind van de middag richting Cody.Als we een paar km. in het park zijn wordt er gezegd ‘ had je niet moeten tanken’? Shit, omdraaien maar en terug naar West Yellowstone. Er zijn daar genoeg benzinepompen dus tanken is gauw gebeurd.De adelaar zit helaas weer niet op z’n nest, maar een eindje verder is weer iets aan de hand want er staan veel auto’s geparkeerd. Aan de overkant van de rivier zitten een paar adelaars op oude boomstronken. Wel ver weg maar we nemen toch een paar foto’s.

Bald Eagle

We willen vandaag het rechter gedeelte van de grote 8 bekijken. Bij de kruising slaan we dus rechtsaf en al vrij snel slaan we weer rechtsaf om de Firehole Canyon drive te rijden.Een eindje voorbij de Firehole Falls is een enorme opstopping. Daar moet iets bijzonders te zien zijn. Ik stap al vast uit om met de camera die kant uit te lopen terwijl Hanny een parkeerplek probeert te vinden. Ik hoor van iemand dat het om een Moose gaat. Dat zou heel mooi zijn want die willen we heel graag zien. En inderdaad daar staat hij midden in de rivier te grazen. Wat een prachtig dier. Ik maak heel wat foto’s want een Moose zie je niet zo vaak. De kinderen waren natuurlijk achter mij aan gelopen. Ik stuur Larissa terug om Hanny te vertellen dat het om een Moose gaat. Als ze dit zou missen zou ze gigantisch balen, dus zij komt er even later ook bij. Op een gegeven moment gaat de Moose het water uit en loopt nog wat te struinen in het bos voor hij uit het zicht verdwijnt. De dag kan nu al niet meer stuk.

Moose in de Firehole River

We rijden weer naar de hoofdweg en slaan even later weer rechtsaf om de Fountain Flat drive te rijden. De weg loopt midden door prachtige meadows. Aan het eindpunt is een geiser vlak naast de rivier. Aan de overkant zien we in de verte een wit dier lopen. Dit blijkt een wolf te zijn. Deze dieren zijn geherintroduceerd in het park, maar je ziet ze zelden.  Achteraf baal ik er behoorlijk van dat ik geen foto heb genomen.Vervolgens rijden we de Firehole Lake drive die ook weer langs een paar hele mooie geisers gaat o.a. de Great Fountain geiser. De volgende stop is het Lower Geyser Basin waar we de Fountain Paint pot trail lopen. We komen o.a langs de Morning geyser, de spasm geyser en de Clepsydra geyser. Deze laatste is spectaculair want hij spuit voortdurend.

Clepsydra Geyser

We bezoeken ook nog het Midway Geyser Basin met de Excelsior Geyser , de schitterende Grand Prismatic Spring en de Turquoise Pool. Wat een schitterende kleuren zie je hier.De Grand Prismatic is de grootste heetwater bron in het Yellowstone park en de twee na grootste in de wereld.

Opalescent Pool

Het Biscuit Basin en het Upper Geyser basin slaan we over want de kinderen hebben er even genoeg van. Het is ook bloedheet, 32 ºc.We komen hier vrijdag weer en kunnen we deze bassins alsnog bekijken. We eten een hamburger bij de Old  Faithful inn. Toevallig zit er een parkranger naast ons en van haar horen we dat sinds de uitbarsting van de Mt St Helens in 1980 er iets is veranderd in de erupties van de Old Faithful. Sinds die tijd kun je er de klok niet meer op gelijk zetten wanneer de volgende eruptie plaatsvindt. Aan de hand van de duur en de hoogte van de eruptie bepaalt men bij benadering wanneer de volgende eruptie plaats zal vinden.Als we buiten een sigaretje roken zien we in de verte de Old Faithful spuiten. Dat gaan we vrijdag wel van dichtbij bekijken.We gaan verder naar het West Thumb Geyser basin, ongeveer 27 km. rijden. We lopen hier de loop van een halve mijl. Het basin ligt vlak naast het Yellowstone lake en het aparte is dat er ook een paar geisers in het meer zitten. Een hele mooie bron is hier de Abyss Pool. Deze bron hebben we in 1991 ook gefotografeerd met een bevroren meer op de achtergrond. We maken dezelfde foto nu weer met nu natuurlijk een andere achtergrond.

Abyss Pool en Yellowstone lake

Hierna rijden we naar Fishing bridge waar we even stoppen voor een kop koffie en ijs voor de kinderen. Hier knappen we van op.We besluiten om niet naar Canyon Village te gaan anders komen we erg laat in Cody aan. Het is wel jammer om de Grand Canyon of te Yellowstone te moeten missen, maar het is niet anders. We gaan richting East Entrance en rijden door werkelijk prachtig gebied langs het Yellowstone lake en Sylvan lake.

We moeten over de Sylvan pas waar ze over een flink stuk met wegwerkzaamheden bezig zijn. We hebben geluk dat we nog net mee kunnen anders hadden we een halfuur moeten wachten. Het laatste stuk tot aan de uitgang gaat door een verbrand bos. Dit moet een recente brand zijn want er groeit nog niets.Julian ziet een bizon langs de kant van de weg waar ik nog een paar foto’s van maak en dan is het nog 53 mile naar Cody.Ook dit is een prachtige weg waarbij we door een kloof rijden en de temperatuur oploopt naar 35 ºc. We rijden hier door een grizzly bear area maar we zien helaas geen beren.

Highway 14 tussen Yellowstone en Cody

Het motel de Days Inn  is vlot gevonden. Bij het inchecken vraagt de receptionist of we meteen voor twee nachten willen betalen. Vinden we prima. Dat is dan 275 dollar zegt hij.I don’t think so zeg ik en Hanny haalt de reservering erbij van maanden geleden waarbij we voor 45 dollar per nacht hadden geboekt. Ze heeft er nog over gebeld zegt ze.Het is prima, we hebben de kamer gewoon voor die prijs.Volgens de receptionist hebben we een prijs in de loterij gewonnen. Ze hadden deze ‘ rate ‘ als een soort promotietarief drie dagen gehanteerd en wij hebben toen toevallig geboekt. Puur geluk dus.We eten in een steakhouse, ribbetjes met aardappelsalade en coleslaw. Erg lekker.Hierna gaan de kinderen zwemmen, Hanny doet de was en ik ga naar de Walmart om  foto’s op cd te zetten. Helaas is de fotoafdeling al gesloten. Pas morgenochtend om 8 uur kan er weer gebruik worden gemaakt van de Kodak machine. Balen dus.

Overnachting in Days Inn, Cody, Wyoming

14 juli

Deze dag blijven we in Cody en bezoeken we het Buffalo Bill Historical Center. ‘s Avonds gaan we naar de rodeo.

————————————————————————————————————————————————-

Om negen uur gaan we naar het Buffalo Bill Historic Center, entree 40 dollar. We krijgen een onzichtbare stempel wat de kinderen wel interessant vinden. In dit gebouw zijn 5 musea ondergebracht.We beginnen met het Draper Museum of Natural Science, waar op een schitterende wijze het leven op verschillende hoogtes in de Yellowstone regio uit de doeken wordt gedaan. Je kunt allerlei filmpjes over verschillende dieren bekijken, er is een film over de verandering van de seizoenen en nog veel meer. Er staan microscopen waar je bijvoorbeeld de vleugels van een insect kan bekijken. Ook voor kinderen heel erg leuk.Vervolgens bekijken we het museum dat aan indianen is gewijd, het Plains Indian Museum. Ook heel erg mooi gedaan.

Plains Indian Museum

Dan uiteraard het gedeelte dat aan het leven en werk van Buffalo Bill oftewel William Cody is gewijd, het Buffalo Bill museum. We lezen dat William Cody rond de eeuwwisseling één van de bekendste mensen ter wereld was die door verschillende presidenten werd geraadpleegd bij belangrijke vraagstukken. Er zijn ook diverse posters te zien van de wild west show waarmee William Cody door het land trok. Het museum of western art lopen we vrij snel doorheen. Best wel mooie schilderijen.We kijken ook nog even in het Cody Firearms museum waar één van de grootste collecties wapens ter wereld is te zien. De kinderen hebben er inmiddels genoeg van en we worden er constant aan herinnerd dat we hen beloofd hebben dat ze vanmiddag mogen zwemmen.

Ruiterstandbeeld van Buffalo Bill

Voordat we terug gaan naar het motel gaan we eerst nog even naar de Walmart om de foto’s op cd te zetten. Op aanraden van iemand van het motel eten we bij Maxwell’s, één van de betere restaurants van Cody waar we lekker buiten kunnen zitten. De kinderen nemen lasagna, Hanny neemt Trout en ik kies weer eens het verkeerde gerecht. In knoflook gebakken garnalen met linguini en groenten. De garnalen zijn lekker maar het is gewoon kale spaghetti. Gelukkig was de ham en bonensoep die hierbij werd geserveerd wel erg lekker. En het toetje, met bosbessen gevulde cake met ijs daaroverheen is heerlijk.

Vanavond staat de rodeo op het programma. Als je in Cody bent mag je dat natuurlijk niet overslaan. De kinderen verheugen zich hier enorm op. Ze zeggen de hele dag dat ze zo’n zin hebben in de rodeo.Om halfnegen begint het spektakel en wij zijn er om kwart voor acht. Voor 10 dollar mogen de kinderen op een stier zitten en wordt er een foto gemaakt. Ze worden ook nog geschminkt.

Bareback Riding

Om halfnegen begint de show met het spectaculaire bullriding. Verder is er calfroping, steer wrestling, bareback riding en barrel racing. Tussendoor worden er wat grappen gemaakt. Al met al heel erg leuk. Wij hadden het al eens gezien dus voor ons was het geen verrassing maar de kinderen vinden het prachtig. Ondanks dat Julian bijna omvalt van de slaap vindt hij vooral het bullriding geweldig.Het is overigens allemaal erg Amerikaans wat er gebeurt. Van tevoren  wordt het volkslied gespeeld waarbij iedereen moet gaan staan. Nou ja we doen maar gewoon mee. Om 11 uur zijn we terug in het motel.

Overnachting in Days Inn, Cody, Wyoming

27 juli    Las Vegas, we kunnen van alles gaan doen:

- De Strip
- Outlet Store
- zwemmen
- Hoover Dam
- Fremont Steet
- Blue Man Group
- Hotel attrakties bekijken
- M&M World
- Circus Circus
- enz. enz.

———————————————————————————————————————————————

Lekker uitslapen en dan naar het ontbijtbuffet wat van een goede kwaliteit is. Hierbij is net zo’n uitgebreid salade- en fruitbuffet als bij het diner met een iets andere keus en verder gigantisch veel keus uit diverse ontbijten (wafels, eiergerechten, pannenkoeken, cereals, enz.) inclusief een kok die op bestelling je favoriete omelet maakt. Vandaag willen we gaan winkelen in de Outlet store een paar km ten zuiden van ons hotel. We laten onze auto weer halen door de Valetservice. Ideaal, je komt aanrijden met je auto, stapt uit, geeft de sleutels af en krijgt een ticket. Als je weer wilt gaan geef je je ticket af bij het loket, vervolgens zie je iemand wegrennen (echt waar, maar niet altijd hoor) en even later komt hij met je auto aan rijden en geef je een dollar. De eerste winkel die we binnenstappen is de kinderkledingwinkel van OshKosh. Zeemanprijzen voor een in Nederland duur merk. We kopen voor de kinderen zo ongeveer een halve zomergarderobe voor volgend jaar en nog wat van de nieuwe collectie voor de herfst. Spijkerbroeken, jurken, korte broeken, allerlei shirts, we hadden 31 kledingstukken voor 330 dollar. Niet gek, dacht ik. Hierna gaan we wat eten en dan naar de Tommy Hilfiger winkel. Ook heel goedkoop. Spijkerbroeken voor 40 dollar en de tweede voor de helft van de prijs. Dat is nog eens prettig winkelen. Vooral Bert kan hier heel goed slagen en voor de rest kopen we ook nog het nodige. Uiteindelijk moeten we nog een tas erbij kopen anders kunnen we het allemaal niet meenemen naar Nederland. Het wordt een mooie trolleytas van Samsonite, ook niet duur. In het hotel halen we voor de zekerheid alle prijskaartjes eraf, want stel je voor dat we straks aangehouden worden.

Vanavond gaan we met de auto de strip afrijden. We parkeren in de parkeergarage van het Mirage hotel en lopen terug naar de Strip om naar de vulkaanuitbarsting te kijken. Kwartier wachten en daar is tie dan. Mooi gezicht in het donker. Hierna naar het Treasure Island hotel. Hier is een voorstelling genaamd The Sirens of T.I. We staan hutje mutje opééngepakt te wachten. Dit wachten duurt een half uur. Ondertussen voel je de zweetdruppels over je rug naar beneden rollen. Gelukkig staan de kinderen vooraan, zodat zij alles redelijk goed kunnen zien.. De voorstelling duurt 20 minuten en ziet er leuk uit. De kinderen genieten ervan. Hierna lopen we wat rond bij het Venetian hotel waar we de gondels zien varen.

The Venetian

We halen de auto op en rijden naar het noorden omdat Bert de Fremont Experience wil zien. Volgens de berichten mag je dit niet missen. We raken de auto kwijt op een parkeerplaats, één blok verwijderd van Fremont Street. Het is wel duidelijk dat je hier in een mindere buurt zit. Er lopen ook weinig mensen met kinderen rond. Het is ook al tegen twaalven en erg druk is het dan ook niet. Voor een sanitaire stop lopen we even het Golden Nugget hotel binnen.

We zijn alweer op weg naar de auto als we horen dat om twaalf uur de laatste show te zien zal zijn. We zijn er niet erg van onder de indruk, het is wel leuk en bijzonder maar zeker niet iets wat je niet mag missen. Op de terugweg naar het Luxor valt Larissa in slaap. Het is eigenlijk ook veel te laat voor de kinderen maar ja, je gaat ook niet om 10 uur op de kamer zitten.Terug in het hotel gooien we nog wat dollars in de gokautomaat. Als de kinderen even staan te kijken komt er meteen een bewaker. We verwachtten het al want dat is ons al een paar keer overkomen. Het is wel grappig want waar je ook door het hotel moet lopen, je komt altijd wel langs ‘honderden’ gokkasten maar even kijken mag niet.

Overnachting in Luxor, Las Vegas, Nevada.